Aktorstwo jest to kunszt odtwarzania przez aktora postaci scenicznych, którym użycza on swojego głosu, twarzy i gestów. Inaczej mówiąc jest to umiejętność twórczego przekształcenia roli opisanej w scenariuszu w postać właściwą. Szczególny rodzaj twórczości aktorskiej polega na tym, że jest się twórcą i tworzywem postaci scenicznej. Sztuka aktorska stanowi podstawowy i naczelny element teatru od początku jego istnienia. Za pierwszego aktora uważa się Tespisa z Grecji, który to zapoczątkowała dialog między aktorem i chórem w tragedii greckiej. Duży wpływ na rozwój sztuki aktorskiej XX wieku wywarły teatry wschodnie, szczególnie teatr japoński.

Od aktorów oczekuje się zwykle całego zestawu umiejętności m.in. dobrej emisji głosu, dykcji, wyrazistości ruchów, zdolności analizowania i rozumienia tekstów a także zdolności wywoływania i odgrywania uczuć. Obecnie nie przykłada się wagi do cech fizycznych. Przestały również obowiązywać kanony piękna. Dobrzy aktorzy są wyszkoleni w śpiewie, tańcu, improwizacji, naśladowaniu, posługiwaniu się dialektem i gwarą oraz w odgrywaniu tekstów klasycznych.

Historia aktorstwa

Sztuka aktorska powstała w starożytnej Grecji, gdzie cieszyła się wielkim uznaniem. W starożytnym Rzymie natomiast stopniowo uległa degradacji, aktorami byli głównie niewolnicy, a po wprowadzeniu chrześcijaństwa została potępiona. Następnie w średniowieczu nastąpiło jej odrodzenie w chrześcijańskich widowiskach religijnych. W czasach nowożytnych został ustalony ostatecznie zawodowy charakter sztuki aktorskiej, wzrosło jej znaczenie a wśród wykonawców pojawiły się także kobiety. W okresie rewolucji francuskiej zdobyła prestiż społeczny a aktorom zostały przyznane prawa obywatelskie. W XIX wieku została otoczona powszechnym zainteresowaniem oraz umocniła swą rangę społeczną. W XX wieku powstały nowe możliwości rozpowszechniania sztuki aktorskiej za pomocą środków masowego przekazu. Sztuka aktorska teatru europejskiego oscylowała zawsze między zachowaniem scenicznym zrytualizowanym, wywodzącym się z obrzędów kulturowych i zachowaniem czerpiącym wzory bezpośrednio z życia. Obie te metody współistniały w różnych typach teatru lub formułowały odrębne nurty i style. Rozwinęły się w starożytnym teatrze greckim i rzymskim. Pierwsza metoda, która znalazła oparcie w kodeksie oratorskim została reprezentowana przez aktorów tragicznych, druga metoda to głównie aktorzy widowisk komediowych, dziedziczących także tradycje ludowego rytuału religijnego. W sztuce aktorskiej teatru średniowiecznego cechy obrzędowego zrytualizowania łączyły się w tych samych przedstawieniach z tendencjami realistycznymi. W teatrze renesansowym sztuka aktorska była związana z konwencją retoryczną przejętą od starożytnych i z renesansową obyczajowością. Jej styl określały ponadto nowe warunki sceny pudełkowej. Jednocześnie istniała sztuka aktorska wzorowana na zachowaniach potocznych, którą uprawiali aktorzy różnych form teatru ludowego. Do teatrów dramatycznych sztuka aktorska przenikała głównie w repertuarze komediowym. Odrębny jej typ wykształciła natomiast commedia dell’arte. Sztukę aktorską w pełni skodyfikowaną realizował teatr klasycystyczny, opierając się głównie na zasadach retoryki i na współczesnych kodeksach towarzyskich, które obowiązywały arystokrację. Przeciwne temu stylowi dążenie do naturalności rozpowszechniało się do końca XVIII wieku, dzięki reformie sztuki aktorskiej a także dzięki nowemu repertuarowi, jakim był dramat mieszczański. Sztuka aktorska rozwijała się w myśl postulatu realizmu scenicznego, przezwyciężając zasadę emploi. Z czasem wytworzyły się nowe konwencje a główny nurt przekształceń od połowy XIX wieku zmierzał do oparcia sztuki aktorskiej na psychologicznej i socjologicznej analizie roli. Na początku XX wieku reakcja antynaturalistyczna zwróciła się przeciw aktorstwu psychologicznemu i technice „przeżywania”. Przełomu dokonała rewizja przestrzeni (A. Appia, G. Fuchs), która zmieniała miejsce i funkcje aktora w przestrzeni scenicznej. W drugiej połowie XX wieku sztuka aktorska sięgała zarówno do tradycji Stanisławskiego, wspierając ją osiągnięciami psychoanalizy jak i odwoływała się do podświadomości i zachowań archetypicznych zawartych w teorii A. Artauda. Duży w pływ na rozwój sztuki aktorskiej wywarły teatry-laboratoria i wspólnoty teatralne np. Teatr Laboratorium J. Grotowskiego, w których aktor był współtwórcą przedstawienia. Wraz z powstaniem kina wykształciło się aktorstwo filmowe, gdzie kreowanie postaci związane jest z procesem produkcji filmu.

Przygodę z aktorstwem najlepiej rozpocząć od wyboru odpowiedniej szkoły. Dobrym rozwiązaniem jest np. szkoła policealna, która oferuje szeroki i bogaty zakres programowy, dysponuje wykwalifikowaną kadrą dydaktyczną a zajęcia prowadzone są tylko i wyłącznie w formie warsztatowej.

Szkoła taka da Nam odpowiednią wiedzę praktyczną, która pozwoli zająć się zawodowo aktorstwem.

Po ukończeniu takiej szkoły można swobodnie uprawiać sztukę aktorską grając w przedstawieniach teatralnych, estradowych a także w filmie i telewizji. Suchacze szkoły poznają również takie umiejętności jak: operowanie głosem, ciałem, współgranie z innymi, dialog z partnerem oraz posługiwanie się współczesną techniką gry aktorskiej.

Po ukończeniu szkoły jej absolwenci mogą podjąć pracę w filmie, telewizji, teatrze, reklamie itp.